[D18 Fixin] The Last Kiss 'n Forever

posted on 27 May 2010 22:43 by tomookawaii in Fixin

กลับมาเปิดบ้านอีกแล้วล่ะค่ะ หายไปนานเลยเนอะ เพราะเหตุผลส่วนตัวมิอาจบอกได้ อุอุ

อารมณ์เบื่อ นึกครึ้มอยากแต่งฟิก D18 ขึ้นมาซะงั้น แม้ตอนนี้จะบ้า Prison Break มากมายก็ตาม

แต่ก็ยังมีช่องน้อยๆไว้จิ้น D18 เสมอตลอดเวย์ ^^

ทักทายพอหอมปากหอมคอ... เชิญอ่านได้เลยนะเธอว์ ^^

 

                                     Title : The Last Kiss 'n Forever

                                     Parinng : D18

                                     Rating : 13+

 

“อยากตายรึไง จะฟัดให้ตายคามือเลย”

น้ำเสียงทุ้มห้วนเอ่ยออกมาจากริมฝีปากบางน่าทะนุถนอม ผมหลงรักคนร่างบางวางท่ายโสตั้งแต่แรกเห็น ทำไมกันนะ?

อาจจะเป็นเพราะ บางอย่างในแววตานั่น แววตาเย็นชาที่มองมาที่ผม ราวกับตะโกนออกมาว่า...

‘เหงาเหลือเกิน’

 

“ฉันจะกลับอิตาลีแล้วนะ”

ผมนั่งยองๆไม่ใกล้ไม่ไกลร่างบางที่นอนยาวเหยียดรับแสงพระอาทิตย์ยามอัสดง ภาพตรงหน้าสวยงามจนผมไม่อาจตัดใจจากเค้าไปได้

“เรื่องของนาย”

ขนตาแพยาวพริ้มหลับไม่สะทกสะท้าน จนผมอดใจหายไม่ได้ว่าจะไม่ได้เจอเค้าอีก แล้วเค้าล่ะ จะคิดถึงผมบ้างไหม?

วันเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน มีความหมายกับเค้าบ้างไหมนะ?

“...”

ผมอยากจะเอ่ยบางอย่างออกไป แต่ทว่าปากกลับไม่ยอมขยับ อาจเพราะเกรงว่า... ปฏิกิริยาของฝ่ายตรงข้ามจะทำให้ผมเสียความรู้สึกไปมากกว่านี้ ผมอยากเก็บภาพความงดงามของเคียวยะไว้ตรงหน้า แบบนี้ดีกว่า...

 

ฉันรักนายนะ เคียวยะ...

ผมลุกขึ้นยืนใบหน้าฉาบรอยยิ้มหวานส่งให้ร่างบางตรงหน้าอย่างเปิดเผย

ไม่ว่าจะนานแค่ไหน รอยยิ้มนี้ ความรู้สึกนี้ จะยังมีให้เค้าเพียงคนเดียว และตลอดไป

กึก!! กึก!! กึก!!

เสียงฝีเท้าตัวเองดังสะท้อนก้องไปทั่วดาดฟ้าโรงเรียนนามิโมริ ผมหันหลังเดินจากไปด้วยหัวใจแทบจะสลาย

 

 

“นายท่านครับ”

เสียงโรมาริโอร้องเรียกเมื่อมองเห็นผมเดินขึ้นไปนั่งบนรถเพื่อเตรียมตัวไปสนามบิน

“อืม ไปกันเถอะ”

ทำไมนะ? เหมือนน้ำตามันจะไหล...

 

ครืดดด!! ครืดดด!!

เสียงเมลล์นั่นเอง ผมได้แต่เปิดอ่านข้อความด้วยหัวใจบอบช้ำ

‘อย่าลืมฉันล่ะ กลับมาคราวหน้านายตายแน่!!! /ฮิบาริ เคียวยะ’

ใบหน้าสวยของร่างบางผุดขึ้นมาทันที หัวใจเต้นตึกไม่เป็นจังหวะ ดวงตาเหงาปนเศร้านั้น ผมอยากจะเห็นอีกสักครั้งจัง

“โรมาริโอ หยุดก่อน!!!”

เอี๊ยดดด!!!

เสียงล้อรถยนต์บดถนนอย่างรุนแรง ทันทีที่รถหยุดไม่ทันนิ่งสนิท ผมกระโจนออกมาด้วยหัวใจพองโต

อยากเจอ อยากกอด อยาก...

“เคียวยะ!!!”

ทันทีที่ถึงดาดฟ้า ผมตะโกนเรียกคนตัวเล็กดังๆ ร่างบางนั่นหายไปซะแล้ว อะไรกัน? เคียวยะ... ฮิบาริ เคียวยะ หายไป!!

“เคียวยะ!!!”

ผมตะโกนเรียกอีกครั้ง วิ่งพล่านทั่วทั้งดาดฟ้า

เคียวยะ!! นายหายไปไหน?

ผมทรุดนั่งลงอย่างหมดอาลัยตายอยาก ความหวังที่จะได้เห็นหน้าเคียวยะพังทลาย พระอาทิตย์ดวงกลมโตตรงหน้าฉายแสงอย่างร้อนแรง แต่หัวใจของผมตอนนี้กลับเย็นเยียบแทบขาดใจ

“ทำบ้าอะไรของนาย?”

เสียงนี้!! เคียวยะ!!

ผมหันไปมองต้นเสียงที่อยู่ข้างหลัง ร่างบางที่ผมคิดถึงยืนนิ่งตรงประตูทางขึ้นดาดฟ้า แววตาเหงาเศร้านั้นมองมาทางผมอย่างประหลาดใจ

“นายยังไม่ไปอีกเหรอ? เจ้าม้าโง่”

“นายไปไหนมาเคียวยะ?”

ผมลุกพรวดวิ่งไปหาร่างบางพลางกระชับกอดทันที ร่างบางในอ้อมกอดของผมดิ้นยุกยิกเบาๆพอเป็นพิธี

“ทำอะไรของนาย ปล่อย!!”

“ไม่ปล่อย”

“เจ้าม้าโง่!! เดี๋ยวพ่อขย้ำซะหรอก นายจะไม่ได้กลับอิตาลีบ้านเกิดนายแน่!!!”

สิ้นเสียงเคียวยะ ผมกลับกระชับกอดเค้าแน่นกว่าเดิม

“ฉันยอมตาย ตายด้วยน้ำมือของนาย”

“...”

“แค่คิดว่าพรุ่งนี้จะไม่ได้เจอนายอีกแล้ว หัวใจฉันแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ”

ร่างบางดันตัวออกจากอ้อมกอดผมพลางทำตาโตตกใจ พวงแก้มค่อยๆแดงเรื่อขึ้นมานิดๆ ผมยิ้มหวานหัวใจพองโต เคียวยะอายได้น่ารักน่ากอดจริงๆ ชักไม่อยากจะกลับอิตาลีซะแล้วสิ

“พะ พูดอะไรบ้าๆ”

“ฉันพูดจริงนะ”

“...”

ผมโน้มตัวลงไปจุมพิตคนขี้อายตรงหน้าเพื่อเป็นการยืนยันสิ่งที่พูดออกไป รสริมฝีปากบางนี้ช่างหวานเสียเหลือเกิน ทำเอาผมเผลอละเลียดชิมอยู่นาน จากริมฝีปาก พวงแก้ม ลามเลยไปยังซอกคอและติ่งหู

“ดะ ดี... ดีโน่...”

“อื้อ...”

“พะ พอเถอะ นายจะ... กลับ...”

“ยัง... ไม่ใช่ตอนนี้..”

ผมกระซิบแผ่วข้างหูเคียวยะ ยังไม่ใช่ตอนนี้ ผมขอเวลาอีกสักนิด ให้ผมอยู่กับเคียวยะอีกสักหน่อยเถอะนะ หากว่าหยุดเวลาได้ พระเจ้าได้โปรดช่วยด้วยนะครับ...

“ฉันรักนายนะ เคียวยะ”

“ใครไม่รู้ก็โง่แล้ว เจ้าบ้า...”

ผมจะขอจุมพิตสุดท้ายของเคียวยะ และจะไม่ยอมยกริมฝีปากหวานนี้ให้ใครเป็นอันขาด และจนถึงวันนั้น ผมสัญญาว่าจะกลับมารับมัน... ให้หนำใจเลย

นายรอฉันนะ...

ฮิบาริ เคียวยะ...

สั้นมาก แต่ด้วยรักนะเออ

ขอบคุณสำหรับทุกการติดตามค่ะ

Bye 'n Have a nice long weekend ka